Ta niejednorodność środowiska powoduje konieczność indywidualnego podejścia do potrzeb i ograniczeń każdej jednostki. Kluczowe jest zrozumienie, że osoby głuchoniewidome mają unikatowe strategie funkcjonowania i spotykają się z innymi barierami. Przykładowo, inaczej widzi i orientuje się w przestrzeni osoba, która posiada zaawansowaną zaćmę od osoby, która ma widzenie peryferyjne, chociaż obie można nazwać słabowidzącymi.

Starsze Osoby Głuchoniewidome

Podobnie, w zależności od wieku, w którym nabyto wady wzroku lub słuchu diametralnie zmienia się specyfika ograniczeń i potrzeb w tej grupie. W środowisku osób głuchoniewidomych wyróżnia się termin Older Persons with Deafblindness (Starsza Osoba Głuchoniewidoma, tłum. własne), który odnosi się do osób w wieku 65+. Warto jednak zaznaczyć, że definiowany jest tak w krajach europocentrycznych. Przykładowo w społeczności osób głuchoniewidomych w Kenii za osobę „starszą” może zostać uznana osoba już po 40 roku życia.

Wśród Starszych Osób Głuchoniewidomych można również wyróżnić 4 odrębne grupy, w zależności od rozwoju niepełnosprawności w czasie.

• Głuchoniewidomi, którzy zaczęli tracić wzrok i słuch niezależnie od wieku.
• Słabosłyszący, którzy zaczęli tracić wzrok wraz z wiekiem.
• Słabowidzący, którzy zaczęli tracić słuch wraz z wiekiem.
• Głuchoniewidomi, którzy zaczęli tracić wzrok i słuch wraz z wiekiem.

Grupa osób starszych, które nabyły niepełnosprawność z wiekiem, jest tym bardziej narażona na izolację. Wynika to przede wszystkim ze zdecydowanie większej trudności z nauką alternatywnych metod komunikacji, a także z ogólną diametralną zmianą w jakości życia.

Dzieci, młodzież i młodzi dorośli z głuchoślepotą

Mimo że jest więcej osób głuchoniewidomych wśród starszych, wśród dzieci i osób młodych niepełnosprawność ta tworzy unikalne problemy związane z edukacją i późniejszymi możliwościami na rynku pracy. Każda osoba głuchoniewidoma doświadcza i komunikuje się ze światem na swój własny unikalny sposób.  Stopień uszkodzenia słuchu i wzroku ma niezwykle istotny wpływ na strategie podejmowane w wychowaniu, edukacji i rozwoju młodej osoby głuchoniewidomej.

Przy lekkim stopniu uszkodzenia zmysłów dziecko może uczęszczać do regularnej szkoły, korzystając z aparatów słuchowych czy pomocy optycznych, nauczyć się języka mówionego, brać udział w zajęciach programowych na równi z dziećmi pełnosprawnymi. Przy bardziej zaawansowanym uszkodzeniu zmysłów może być konieczne posłanie dziecka do szkoły czy ośrodka specjalistycznego, w którym pedagodzy są odpowiednio przeszkoleni, a przestrzeń i pomoce naukowe przystosowane do potrzeb osób uczniowskich. Doświadczenie to jest niezwykle ważne w rozwoju społecznym i psychofizycznym młodej osoby. Fakt, że zazwyczaj odpowiednie placówki znajdują się w dużej odległości od domu rodzinnego danej osoby, ogromnie wpływa na trajektorię rozwoju psychicznego i społecznego.

Podobnie, młodzi dorośli z głuchoślepotą muszą pokonać szereg ograniczeń w celu zdobycia wyższej edukacji i rozpoczęcia kariery. Często wymaga to wzmożonych wysiłków w celu zdobycia (w teorii zagwarantowanego) wsparcia np. w postaci założenia pętli indukcyjnych w salach wykładowych, możliwości korzystania z programów ułatwiających pracę na komputerze, wsparcia finansowego i rzeczowego etc.

Jest to również czas naznaczony dążeniem do usamodzielnienia się, stworzenia własnego życia, dojrzewania fizycznego i społecznego. Jest to trudne dla każdej osoby, lecz dla OGN do szeregu barier dokładają się dodatkowe uprzedzenia, marginalizacja i dyskryminacja związana z niepełnosprawnością. 

Osoby głuchoniewidome w Polsce

Świadomość i wiedza w tym obszarze w Polsce jest bardzo ograniczona, przede wszystkim z jednego, bardzo prostego powodu. Wg polskiego prawa, w naszym systemie nie ma uznania osób głuchoniewidomych — muszą oni wybrać, czy „są” bardziej głusi, czy bardziej niewidomi. W orzeczeniu o niepełnosprawności mogą mieć wpisaną wadę wzroku i słuchu, ale jako dwa odrębne kody, co skutkuje szeregiem unikatowych problemów, które manifestują się w najróżniejszy sposób. Przede wszystkim brakuje jakichkolwiek skonkretyzowanych danych, ile osób z tym rodzajem niepełnosprawności żyje w Polsce, ale też pojawiają się problemy w obszarach bardzo istotnych dla poprawy jakości życia, jak np. ze zdobyciem specjalistycznego sprzętu rehabilitacyjnego.

Większość publikacji naukowych przy próbie opisania sytuacji powołuje się na raporty Światowej Federacji Osób Głuchoniewidomych, a w kontekście polskim, przytacza materiały Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym. W 2016 roku stowarzyszenie opublikowało raport, w którym celem edukowania i aktywizmu na rzecz osób Głuchoniewidomych jak najdokładniej postarali się opisać rzeczywistość w naszym kraju; „Według naszych szacunków, w Polsce żyje około 5-7 tys. osób ze współwystępującym poważnym uszkodzeniem wzroku i słuchu, z czego podopiecznymi Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym jest około 2500 osób”. 

Dokładne liczby jednak nie są znane.